*ต่อจาก No.56*
To...GATANOIYZ'S
กลุ่มเราก้ออยุ่กันมา 3 ปีนะ เริ่มจาก 2 แล้วเพิ่มมาเรื่อยๆจนเปน 8 คน กูอยากบอกว่า
ตอนนี้กูคิดถึงพวกมึงมากๆ กูไม่เคยคิดหรอกว่าพอจบออกมาแล้วกูจะเสียใจแบบนี้
ตอน ม.4-ม.5 กูเคยคิดว่า
"ห่า เมื่อไหร่กูจะจบๆจากที่นี่ซักทีวะ เบื่อเพื่อน เบื่อโรงเรียน เบื่ออาจาน"
อิแคร์ก้อเคยพูดใช่มะ ที่แบบว่า เพื่อนใหม่มันคงไม่แย่กว่ากลุ่มเราที่เปนอยู่นี่แล้วล่ะ 555+
แต่ตอนนี้ พอจบออกมาแล้ว ไม่มีพวกมึงแล้วอย่างที่กูอยากให้มันเปน แต่ทำไมกูกลับคิดว่า
"กูน่าจะมีเวลาอยุ่กับพวกมึงมากกว่านี้นะ"
อย่างงี้รึป่าววะที่เรียกว่ากว่าจะรู้ว่ามันมีค่า ก้อต่อเมื่อเสียมันไป?
มาคิดย้อนดูแล้ว เสียดายเวลาที่ทะเลาะกันเนอะ...
ทำไมเราไม่คิดให้ได้ก่อนหน้านี้ กว่าจะมารู้ว่ารักมากๆก้อตอนที่มันใกล้หมดเวลาแล้ว...
"กูรักพวกมึงมากนะ"
ทุกวันนี้กูไม่อยากคิดถึงพวกมึงเลย นึกถึงทีไร มันทำให้กูกลายเปนคนขี้แงซะทุกที
พวกมึงทำให้กูร้องไห้ เมื่อนึกถึงวันเวลาที่เราเคยอยุ่ด้วยกันมา มีทะเลาะกันบ้าง โกดกันบ้าง เสียใจกันบ้าง และสนุกสนานกันบ้าง
เราผ่านอะไรกันมาเยอะแยะนะแต่พวกเรากลับไม่รุเลยเมื่อตอนอยุ่ด้วยกันว่า "พวกเราผูกพันกันมากแค่ไหน?"
จะมารู้ก้อเมื่อตอนที่มันจบแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป...
กูเคยคิดว่ากูอยากมีเวลาอยู่กับพวกมึงอีกซักปี ชดเชยวันเวลาที่หายไปเพราะความไม่เข้าใจ ให้กลับมาเปนเสียงหัวเราะเหมือนทุกวันนี้*
พวกเราคงเคยคิดกันว่า
"เพื่อนในห้อง ก้อคือเพื่อนในห้อง รวมกลุ่มทำงานให้เส็ดๆไป ไม่ได้ผูกพันลึกซึ้งอะไร"
แต่สำหรับพวกเรามันไม่ใช่ กูพึ่งจะรู้เมื่อตอนอยู่ ม.6 พวกมึงมีความหมายกับกูมาก กูรักพวกมึงไม่แพ้พวกไอบุ๋มเลย
ตอนนี้พอคิดกลับไปว่า เปิดเทอมมาจะไม่มีพวกมึงแล้ว จะไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวาย ไม่ได้นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน เล่นด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน...
น้ำตากูมันไหลว่ะ...
...ตอนนี้ก็ไหล*
กูจะมองไม่เห็นคีบอดแล้วนะ 555555+
กูอยากมีเวลาอยู่กับพวกมึงมากกว่านี้ อยากหัวเราะ สนุกสนาน ไปนู่นไปนี่ด้วยกันมากกว่านี้...
พึ่งจะมาคิดได้ ก้อตอนที่มันสายไปแล้วน่ะเนอะ...
กูไม่อยากคิดถึงพวกมึง เพราะมันทำให้กูร้องไห้ พอร้องไห้กูก้อจะหายใจไม่ออก หวัดแดก - -
แต่มันก้อทำไม่ได้ว่ะ คิดถึงทีไร กูก้อร้องไห้ทุกที พวกมึงเปนอย่างกูมั้ย??
วันปัจฉิม พวกเราจากกันด้วยรอยยิ้ม โบกมือลาแล้วบอกว่าแล้วเจอกัน เหมือนกับทุกปีที่แบบ เออ เปิดเทอมมากูก้อเจอมึง
แต่ปีนี้พวกเรารู้กันดีอยู่แก่ใจ...ว่าเปิดเทอมมา เราจะไม่ได้นั่งเรียนด้วยกันแล้วนะ
เราอาจจะเจอกันน้อยลง รึอาจจะไม่ได้เจอกันอีก...แต่ก็ไม่มีใครได้พูดอะไร
เอาจิงๆมั้ย...วันนั้นกูโคดอยากกอดพวกมึงเลย*
แต่กูก้อทำไม่ได้ เพราะกูเปนพวกแสดงอารมไม่เก่ง พวกมึงก้อรุ กูทำได้แค่ตบบ่าพวกมึง แล้วบอกว่า "แล้วเจอกันสาด" แล้วกูก้อเดินไป...
ถ้ากูกอดพวกมึง กูต้องร้องไห้แน่ๆ :')
ขอบคุนที่เข้ามาเปนส่วนหนึ่งในความทรงจำที่มีค่ามากที่สุดอีกความทรงจำหนึ่งของกู :)
กูสันยาว่า ความทรงจำนี้จะอยู่ติดตัวกูไปจนวันตาย
ขอบคุนที่เข้ามาทำให้ชีวิตกูมีสีสัน และเปนอย่างทุกวันนี้
ถ้าไม่มีพวกมึง กูก้อไม่รุว่ากูจะมีเพื่อนที่ดีๆกับเค้ามั้ย??
ขอบคุนที่ยืนอยู่ข้างกูเสมอ
ไม่ว่าใครจะมองพวกมึงยังไง ก้อชั่งพวกมัน กูรู้ว่าพวกมึงดี และดีมากสำหรับกู
ขอบคุนหยดน้ำตาและเสียงหัวเราะในวันเวลาที่อยู่ด้วยกัน
มันทำให้พวกเราผูกพันกัน แม้เรานั้นจะไม่ค่อยรู้ตัวกันในบางที
ไม่ว่าอะไรที่ทำให้พวกเรามาเจอกัน กูอยากขอบคุนสิ่งนั้นที่ทำให้กูรู้จักพวกมึง
ไม่เคยเสียใจเลยว่ะที่มีเพื่อนแบบนี้ :))
สิ่งที่กูเกียดที่สุดคือการจากลา*
แต่ในเมื่อเราหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้จะพยายามหลอกตัวเองแค่ไหน ความจิงก้อคือวันนี้เราต่างแยกย้ายกันไปแล้ว...
เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปขอวันเวลาเก่าๆคืนมาได้
สิ่งที่ทำได้คงแค่นึกถึงวันเก่าๆเหล่านั้น แล้วนั่งยิ้มพร้อมหยาดน้ำตาที่หลั่งรินลงมา...
กูไม่รู้ว่าอนาคตจะเปนยังไง? เราจะห่างหายกันไปมั้ยเมื่อเวลามันเปลี่ยนไป?
รึเราอาจจะยิ้มให้กันนิดนึง แล้วเดินผ่านกันไปเหมือนเปนแค่คนที่เคยรู้จักกันก็เปนได้...
แต่สิ่งที่กูรู้ก้อคือ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ทุกครั้งที่กูนึกถึงพวกมึง...
...กูจะมีทั้งรอยยิ้ม และคราบน้ำตา :'))
มีอีกมากมายที่กูอยากจะบอกพวกมึง แต่กูก้อไม่รุว่าจะพิมอะไรดี บางทีความรุ้สึกมันก้อตีพิมออกมาเปนตัวหนังสือไม่ได้*
แต่พวกเราก้อรู้กันได้ด้วยใจใช่มั้ย?? ว่าพวกเรารู้สึกยังไงต่อกันมั่ง??
[เทอใช่มั้ย? ที่หัวใจของชั้นผูกพัน~
แหละคือเทอเท่านั้นวันนี้ชั้นพึ่งจะเข้าใจ
ไม่มีเทอมันดูเหงาๆ ยิ่มเส้าๆบอกตัวเองไว้...
นี่ไงโลกที่ไม่มีเทอแล้ว~*]
กูรักพวกมึงนะ กาตานอยซ์ อย่าลืมกูนะ กูจะไม่ลืมพวกมึงเลย กูสัญญา*
ปล.กูมาเน่าไปนิด กูขอโทด 5555+ เชี่ย! เจอนัลหน้านี้ทำกูเสียน้ำตาไปหลายไห - -
Coins
Give a Gift
Add as a Friend
Send Message
Leave Comment
Add to Favorites
Give 'em Five
กุอาจไม่ได้เรียนล่ะ
แม่บอกว่าไม่มีตังค์ ให้เรียนไปก่อน
กุบอกว่างั้นกุไม่เรียนล่ะ ขี้เกียด
พ่อกุซึมเลย
แต่มันไม่อยากเรียนจิงๆนะ
พ่อกุเค้านึกว่ากุไม่อยากซ้อมเชียร์
แต่ป่าว กุไม่ชอบที่เรียนต่างหาก
ถ้ากุชอบ และต้องซ้อมเชียร์กุจาไม่บ่นเลยแม่ง
นี่เรียนก็ไม่ชอบ ซ้อมเชียร์ก็น่าเบื่อ
โอ้ยชีวิตกุ กุบอกตรงๆตอนนี้กุเครียดมากกกกก
เซ็งสุดๆ บางครั้งกุอยากเป็นโรคร้ายให้ตายห่าไปเลยแม่ง
กุสงสารพ่อแม่ก็สงสารที่ไม่มีตังค์
แต่กุก็สงสารตัวเองที่ต้องอดทนกัดฟันเรียน
พ่อกุบอกยอมเสียเวลาปีนึงแล้วเด๋วเอนใหม่
แต่กุไม่อยากเสียเวลาอ่ะ กุอยากจบเร็วๆ พร้อมพวกมึง
คิดยังไงกุก็หาทางออกไม่เจอสักที